Farkında mısın ?
Bize ait cümleler kurmaktan ne kadar da aciz kaldık son günlerde
Bırak Seni Seviyorum demeyi,
Bir günaydını bile çok görür olduk birbirimize ..
Tükenen, tükenen sevgimiz mi?
Yoksa, yoksa dilimiz mi varmıyor?
Ne sen bana iyi misin diyorsun?
Ne ben sana bir günaydın ..
Bıçak açmıyor ağzımızı farkında mısın?
Yavan kelimelere başvurmamız sebebsiz değil ..
Saçlarını bile taramıyorsun bile eskisi gibi,
Benimse içimden gelmiyor traş olmak.
Eskiden daha zili çalmadan açardın kapıyı,
Kokunu taa aşağılardan duydum derdin.
Özledim derdin, kısar gözlerini ya sen? ya sen derdin?
Öylece sarılıp kalırdık kapı eşiğinde.
Offf ..
Kaç gecedir koltuğun bir kenarında uyuyup kalıyorum,
Romatizmalarım da öyle arttı ki üstelik.
Adeta kar yağıyor sol omzuma,
Sana ilaçlarımın yerini korkudan soramıyorum,
Ya cevap vermezsen, ya git kendin al dersen.
Korkuyorum işte, sevginin tükendiğini bilmekten korkuyorum.
Dün ilk defa kahvaltı etmişsin beni kaldırmadan,
İlk defa çayı dün soğuk ve şekersiz içtim.
Kaç zamandır adımla seslenmiyorsun bana, adım ürkütüyor seni,
Sen ayrı odadan kalkıyorsun, ben taa uçtaki odadan.
Bir suçlu gibi öne eğip başımızı öylece geçiyoruz birbirimizin yanından,
Bir tabloyu oluşturan iki unsur gibiyiz.
Senin vurdumduymazlığını benim aksiliğim tamamlıyor ..
Yok yok bu böyle olmayacak,
Ya sen aç kıza telefon, ya ben; Bu böyle olmayacak,
İstersen oğlanları sen ara, seni onlar daha bir severler.
Kısaca ya ben gideyim, ya sen.
Belki de bir zaman ayrı kalırsak, kimbilir belki de özleriz birbirimizi,
Bugünleri hiç düşünmeden o hoyrat, o pervasız harcadığımız aşkımıza
Nasıl muhtacım, nasıl bilemezsin ..
Olsun bir müddet yemeği dışarda yerim,
İlaçlarımı masanın üzerine geceden dizerim,
Parmağıma ip bağlarım falan ..
Ya da istersen ben gideyim, gideyimde nereye?
Offf ..
Galiba yaşlanmamalı insan,
Yoksa, yoksa suç erkek olmakta mı?
Ne yaparım bir başıma ben.
Yok yok sen git kıza istersen,
Dün o filmi izlerken ağladığını gördüm, sanma ki farketmedim.
Sanki ikimizin son dönemi ..
Ne kadar açığa vursakta öfkemizi, gem vuramasakta alışkanlıklarımıza,
Demek ki bazı şeylerin çok geç anlaşılıyormuş önemi ..
Bir ara gözüm takıldı saçlarına karışmış aklara,
Benim ise kış çoktan oturmuştu şu çökük şakaklara.
Hatırlar mısın ilk yemeğe çıktığımız günü?
Nasılda elim ayağıma dolaşmıştı hani, hatırlar mısın?
Bu berbat halime bimecal kalırcasına güldüğünü,
Şimdi ise bak yüreğimiz bimecal ..
Dağbaşı yanlızlıklarına mahkum ettik birbirimizi,
Ne zaman biter bu suskunluğumuz bilmem.
Ya bir ölüm anı çığlığıyla,
Sahi, sahi ben ölürsem ağlar mısın?
Bana, bana hiç sorma, düşünmek bile acıtıyor içimi.
Cam kesiyor ve ragark oluyorum.
Hem benim bildiğim galiba, galiba önce erkekler ölür,
O zaman da sen kalıcaksın yapayanlız.
Ne yapar, ne edersin bu koca şehirde,
Kim getirir her sabah o çok sevdiğin fırın ekmeğini,
Kim sular bahçeyi, kim budar yediverenleri.
Ve kim bırakır, sen daha uyanmadan yastığına en güzel gülleri.
Zor değil mi? Yaşamın en zor tarafı işte.
Kolay değil alışkanlıklardan bir an için vazgeçmek,
Zaten, zaten benim tek alışkanlığımda sensin.
Yok yok senden vazgeçemem.
Zaten Benim bildiğim ilk erkekler özür diler,
Daha bir yakışıyor gibi seni seviyorum demek erkeğe.
Yok yok bu sabah kalkınca ilk işim sana sarılıp ve hiç yüksünmeden,
Ve kırılganlığı bir kenara atıp seni seviyorum demeliyim.
Seni seviyorum, günaydın ..
Günaydın birtanem ..