İnsanın eşi olmalı, bakarken yüreğinin kabardığı, gözlerinden gözlerine
yüreğinin aktığı...aşık olduğu bir eşi olmalı!

Sabah gözlerini açtığında, yanında olduğunu görüp, şükürler etmeli Yaradana.
Koklamalı saçlarını. Uyuyan eşine şefkatle bakıp, usulca dokunmalı yüzüne,
varlığını hissedebilmek için. Parmakları titremeli, incitirim korkusuyla.
Sürekli çağlayan bir pınar olmalı gönlü...kramplar girmeli midesine,
onsuzluk aklına geldikçe!


Rüzgar onun kokusunu getirmeli, yağmur onun sesini. Elleri yanmalı ellerini
tutabilmek için. Akşam onu görecek diye, pırpır etmeli yüreği. Kelebekler
gibi olmalı insanın kalbi. Ayakları birbirine dolaşmalı heyecandan, eve
dönerken eşi. Beklemek asırlar gibi uzun gelmeli. Gelişi ile sonsuz bir nur
dolmalı içine.


Yüzüne baktığında, konuşmadan anlamalı derdini, tasasını, öfkesini,
sevincini, coşkusunu...vs. Güven duymalı, herşeyiyle. Başını göğsüne koyup,
huzurla uyuyabilmeli, tüm düşüncelerinden arınmış olarak. Arkadaşı, dostu,
sırdaşı olmalı...Şımarabilmeli yanında. Kıskanılmalı zaman zaman da...


Bir eşi olmalı insanın!!!


Her günü bir başka güzel olmalı yaşamın, bir başka özel, bir başka
soluklanmalı her anında. Verdiği hiç bir şeyin yeterli olmadığını düşünüp,
kahrolmalı, daha fazla ne yapabilirim diye düşünmeli. Mutluluk saçmalı
etrafına.


Bir eşi olmalı insanın, cennetten köşe almışcasına sevdiği, sakındığı,
bakmaya kıyamadığı...Her bir hücresinden aşkın fışkırdığı, çölde okyanusu
yaşadığı bir eşi olmalı!!!*